Nog even….

Geplaatst op by
2

In mijn hoofd is een stem die zingt, een stem die zing de hele dag de mooiste tonen. Wilde dat ik het vermogen bezat om de dingen die in mijn hoofd zitten te verwoorden naar buiten toe…Er klinken zoveel mooie dingen in mijn hoofd..Te mooi om voor mijzelf te houden. Helaas ben ik niet zo begenadigd als anderen om dit naar buiten toe te brengen. Het is soms net alsof er een ware nachtegaal zich ontpopt in mijn hoofd..net zoals een rups verandert in een prachtige vlinder..vol met de allermooiste kleuren van de regenboog. Zou het misschien te maken hebben met het naderende voorjaar? Geen idee…Wat ik wel weet is dat het zeer vrolijk maakt! En dat is op het moment zeer aangenaam. Juist in een tijd waarin we veel van ziekte en verdriet hebben gehoord.Juist dan luister ik zo graag naar die stem in mijn hoofd die zingt , en die de mooiste tonen voortbrengt.

 

Nog even…

Weten,dat er na de nacht

een morgen komt.

Geloven dat er uit

het dorre hout.

iets nieuws

kan bloeien.

 

Vertrouwen

dat er kiemen

van vrede

sluimeren

in de aarde.

 

Tot ze

gewekt worden

door het licht…..

 

Greet Brokerhof-van der Waa.

 

Muizenissen….

Geplaatst op by
1

Naarmate de dagen weer wat langer beginnen te worden, voelde het gelukkig ook weer wat beter… Wat was ze blij dat de allerdonkerste dagen er nu zo’n beetje op zaten. Voorheen had ze daar nooit echt last van gehad…Maar dit jaar was het anders…gewoon anders. Ze kon er ook geen woord voor bedenken. Het was meer een gevoel. Een gevoel wat je wat mismoedig kon maken, een beetje treurig. net zoals de treurwilgen bij het water die hun koppen zo naar beneden konden laten hangen…Niet helemaal optimaal tevreden met het leven, maar ook niet helemaal negatief. Een beetje het gevoel van het kan vriezen en het kan dooien. De afgelopen tijd ging er ook zoveel door haar hoofd…teveel gedachten streden om een voorrangspositie. Meerdere mensen deden een beroep op haar en sociaal gedreven als ze is wil ze niemand teleurstellen. Maakte gewoon wederom plaats voor iedereen in haar agenda, daarbij vaak vergetende tijd in te ruimen voor zichzelf….en juist dat had ze aan zichzelf beloofd…Tijd in te ruimen voor zichzelf…Om zo toch eindelijk eens die muizenissen eens op te kunnen ruimen….Want die zaten er nog steeds, die muizenissen….hoe doe je dat eigenlijk? Muizenissen opruimen? De ragebol erdoorheen halen?  is dat een goede oplossing…Want dat ze weg moesten dat wist ze nu wel…muizenissen maken immers nesten in je hoofd!  Ze stond op, trok haar jas aan en ging de deur uit. de hoogste tijd voor een flinke wandeling in de polder! Frisse lucht…dat had ze nu nodig…..dat maakt je hoofd ook ff leeg!!

Oosterhout.

Geplaatst op by
3

Nu dan even proberen wat foto’s te laten zien van ons uitstapje naar Oosterhout. De sneeuw maakte dat het net allemaal wat mooier was. De dag van aankomst van grijs en somber…En de kou sneed ons in het gezicht….Maar binnen was het warm en goed. De sneeuw kon ons niet deren…We hadden elkaar en dat was meer dan genoeg ;-)

~~

1 jaar getrouwd…

Geplaatst op by
Reageer

Een jaar geleden gingen Piet en ik op deze dag richting Zeeland. De dag ervoor waren we samen getrouwd! Wat is de tijd voorbijgevlogen. Het lijkt allemaal zoveel korter..En toch ook soms zoveel langer. Net alsof we elkaar al zoveel langer kennen. We hoeven elkaar soms maar aan te kijken en dan weten we al wat de ander wil of bedoelt. Een simpele blik is meestal al genoeg. Eén enkel woord of gebaar en het begrip is daar. We hadden het er gisteravond over dat dit het is zoals een huwelijk bedoelt is. We komen beide uit een verbroken relatie en dan heb je een totaal andere ervaring…Dit is zo anders voor ons allebei…Zoveel fijner, anders, beter! het kan dus wel! Wat een fijne ervaring, zo liefdevol met elkaar om te kunnen gaan. We zijn heerlijk samen weggeweest, Piet had een overnachting geregeld in een hotel in Oosterhout. Fijn even samen er op uit. We waren goed op tijd voor de sneeuw daar en het was er prachtig! Lekker gegeten enz. Vandaag rustig aan teruggereden en de rest van het weekend genieten we thuis nog heerlijk na. Vandaag nog enorm verwend met bloemen bij thuiskomst. En enorm veel liever reacties op Facebook en mails en kaartjes. Echt te gek!

 

 

laagje sneeuw…

Geplaatst op by
1

30 -01-2012…de eerst sneeuw van dit jaar valt en heel Nederland is in rep & roer….Kilometers lange file’s. Gemopper tot en met…Niemand die nog kijkt naar de ongereptheid van die prachtige sneeuw….ook al is het maar een flinterdun laagje! Toen ik vanmorgen in alle vroegte even naar buiten keek was het werkelijk sprookjesachtig mooi. De wonderen van God zo tastbaar aanwezig. Je hoeft alleen maar je ogen te openen…Meer is er niet voor nodig :-) De schoonheid van de natuur is volop aanwezig. De luisterrijkheid van Zijn almacht spreekt in elk blaadje wat naar beneden dwarrelt..de sneeuwvlokjes die zich bijeen vergadert hebben op de dunne twijgjes en daar al flonkerend een kristal vormen ter ere van Zijn Grootheid zijn een aanbidden op zich….Hoe groot zijn zijn wonderen…maar belangrijk is: Wil je het zien….?

X Wilma.

 

 

 

 

 

 

Bij jou…

Geplaatst op by
1

Bij jou ben ik thuis mijn lief.

bij jou heb ik mijn ziel gevonden.

Dat staat zo mooi in een boekje dat Piet & ik laatst samen hebben gekocht…En zo is het toch ook? Als je werkelijk van elkaar houdt? Dan is het toch goed om bij elkaar te zijn…Dan voel je niet meer de behoefte om er ‘s avonds of in de weekends op uit te willen gaan…Ik vraag me dan ook oprecht af waar dat vandaan komt bij sommige andere mensen….die voortdurende behoefte om apart van elkaar weg te willen gaan…? Ligt dat nu werkelijk aan mij/ons? Zijn wij dan van die huismusjes aan het worden? Van die mensen die veel samen willen doen? Daar ook intens van genieten! Of hebben jullie dat ook….? Hoe het ook zij, ik voel me goed en thuis bij mijn lief….jij ook?

Zomaar een zondagmiddag…

Geplaatst op by
4

Terwijl de wind buiten stevig tekeer gaat, zit ik aan de tafel wat te tikken op mijn lappie…Gelukkig doet hij het weer als vanouds. De afgelopen week is hij een even weggeweest. hij vertoonde rare kuren! Ik kon niet meer inloggen op mijn eigen account. Daar was ik helemaal niet blij mee. Gelukkig kon Peter hem maken en bleek de schade achteraf mee te vallen. Al mijn foto’s staan er zelfs nog op. Dit tot mijn grote vreugde. Gisteravond naar Familieportret gekeken. Mijke was er in…Was een erg mooie aflevering en het deed me veel…Ik ken haar goed en we lagen samen in het ziekenhuis destijds…Veel herkenning dan ook, vond het zo mooi  en fijn om haar ouders en zus weer te zien. Echt een prachtige aflevering…Een mooi document en ik hoop dat het veel mensen over de streep mag trekken om ook DONOR te worden.

ttp://www.rtl.nl/xl/#/u/89a14e9d-2832-326b-8872-51c169d3b5d0

Zelf ben ik nog naar het umcu geweest voor wat onderzoeken…zoals het er nu voorstaat gaat het goed met me :-) . Dat willen we graag zo houden ! Ben druk met mijn vrijwilligerswerk bij World Vision. Daarnaast probeer ik weer wat conditie op te bouwen…dat gaat de éne dag beter dan de andere. Maar zo heel zachtjes aan kom ik wel weer op het peil van voor de operatie uit. Het gaat alleen wat minder snel dan ik had gedacht….Maar komen niet alle goede dingen langzaam ;-) .

X Wilma.

Vingerafdruk

Geplaatst op by
7

Soms het ik het gevoel dat ik nu pas toe kom aan het verwerken van de dingen die de afgelopen jaren zijn gebeurd in mijn leven….Juist nu, nu alles tot rust is gekomen. Eindelijk gaat het “normaal” in mijn leven. Wat is eigenlijk “normaal” …? Ik merk het aan de dromen die ik heb… Ik probeer ze een plekje te geven…soms schrijf ik ze op, merk dat dat oplucht. hoe raar ze ook zijn ;-) Heb veel aan een boekje wat ik jaren terug heb gekocht,. het heet vingerafdruk van verdriet. Gaat over rouwverwerking….Want ook al is er dan niet echt iemand overleden, toch maak je een soort van rouwproces door….en in dit boekje staan dingen beschreven waar ik heel veel aan heb….

Een gedicht schrijf ik hier neer…

Als de golven van de zee.

Soms overvalt mij dat waarom.

Het valt als een strik om mij heen.

Ik kom er niet uit.

Het waarom verstikt me haast,

sluit me af.

Trekt me naar beneden,

maakt me razend.

Niemand

die het waarom kan geven.

Geen mens…

geen  God.

Elk daarom sluit me verder af.

 

In mijn waarom ben ik alleen.

Langzaam aan drijft de bui over.

Het waarom verliest zijn greep over mij.

een daarom is er niet gekomen,

maar wel  “hoe nu verder?

Wie ben ik nu:?

Hoe ga ik door?

Mijn waarom verandert

in een waartoe.

Stap voor stap.

Vind ik mijn weg verder met mijn verlies en met mijn kansen.

Niet berusting is mijn antwoord,

maar aanvaarding.:

een nieuwe weg aanvaarden en zo mijn nieuwe bestemming vinden.

Een lotgenote,.

(Uit een vingerafdruk, Manu Keirse)

 

 

Gevecht…

Geplaatst op by
Reageer

De afgelopen weken zijn in een roes voorbij gegaan….Ze waren meer in het ziekenhuis dan thuis. Wat was het zwaar!! Maar ze hadden maar één doel voor ogen. Dat er een Donor mocht komen voor hun kind. Dan zou alles goed komen. Dan zou het beter gaan…Dan waren er geen zorgen meer..Wat een ritjes hadden ze inmiddels afgelegd , ze waren niet meer op één hand te tellen…de auto reed bijna als vanzelf de weg…En ineens was daar het verlossende telefoontje! Yes er was een Donor! Nu zou het goed komen. Eindelijk. Even leek alles beter te gaan, er was licht, het ging beter met hem….er was weer hoop op een toekomst. Toen sloeg de hoop om in wanhoop, de koorts sloeg toe , zijn lichaam had al zoveel te verduren gehad…was zo verzwakt…en hij had zoveel geleden..hij had te lang moeten wachten op een Donor…Duizenden vragen schieten er dan door je hoofd…vragen waar je geen antwoord op krijgt…waarom? en moet dit nou…een gevecht wat niet te winnen lijkt..het duurt lang en word steeds zwaarder…uiteindelijk gaat het bergafwaarts en glijdt het leven weg uit hem….het aardse leven….hoe moeilijk ook…afscheid nemen is zo zwaar…zo jong nog….hij had nog een heel leven voor zich….Had hem zoveel meer gegund…Maar God had anders beslist..God is getrouw, Zijn plannen falen niet. Hij kiest de Zijne uit.Hij roept die allen…X

 

Gatenkaas

Geplaatst op by
2

Met een zachte klik viel de voordeur in het slot. Ze draaide zich nog maar eens om in de hoop de slaap weer te kunnen vatten. Weinig vertrouwen had ze erin. Ze lag eigenlijk al vanaf een uurtje of vier wakker. De gedachten maalde door haar hoofd, daar had ze de laatste tijd wel vaker last van. Terwijl de wind gierde om het huis probeerde ze de gedachtestorm in haar hoofd te ordenen. Wat was het toch een warboel zo af en toe. Hele stukken was ze kwijt en dat terwijl ze zo graag orde in haar hoofd wilde hebben. Nog maar weer eens opnieuw ging ze terug in de tijd…. De tijd die begon zo rond de periode dat haar wereld instortte. Wat was er eigenlijk allemaal gebeurd? Als ze zo naar haar eigen leven terug keek leek het wel een film, maar dan in de eerste instantie een hele nare film! Wat vervelend dat haar hoofd soms aanvoelde als een ware gatenkaas. Ze wist ook wel dat dat kwam door al die nare narcoses! Het werd nu tijd om er wat aan te gaan doen. Het enige wat kon helpen was haar gezegd was de dingen te gaan opschrijven, dan zouden al gaande weg de herinneringen weer naar boven komen….maar wilde ze dat ook? Wilde ze zich wel alles herinneren? Waarom was ze sommige dingen vergeten? Heeft niet alles een reden…?