Soms het ik het gevoel dat ik nu pas toe kom aan het verwerken van de dingen die de afgelopen jaren zijn gebeurd in mijn leven….Juist nu, nu alles tot rust is gekomen. Eindelijk gaat het “normaal” in mijn leven. Wat is eigenlijk “normaal” …? Ik merk het aan de dromen die ik heb… Ik probeer ze een plekje te geven…soms schrijf ik ze op, merk dat dat oplucht. hoe raar ze ook zijn 
Heb veel aan een boekje wat ik jaren terug heb gekocht,. het heet vingerafdruk van verdriet. Gaat over rouwverwerking….Want ook al is er dan niet echt iemand overleden, toch maak je een soort van rouwproces door….en in dit boekje staan dingen beschreven waar ik heel veel aan heb….
Een gedicht schrijf ik hier neer…
Als de golven van de zee.
Soms overvalt mij dat waarom.
Het valt als een strik om mij heen.
Ik kom er niet uit.
Het waarom verstikt me haast,
sluit me af.
Trekt me naar beneden,
maakt me razend.
Niemand
die het waarom kan geven.
Geen mens…
geen God.
Elk daarom sluit me verder af.
In mijn waarom ben ik alleen.
Langzaam aan drijft de bui over.
Het waarom verliest zijn greep over mij.
een daarom is er niet gekomen,
maar wel “hoe nu verder?
Wie ben ik nu:?
Hoe ga ik door?
Mijn waarom verandert
in een waartoe.
Stap voor stap.
Vind ik mijn weg verder met mijn verlies en met mijn kansen.
Niet berusting is mijn antwoord,
maar aanvaarding.:
een nieuwe weg aanvaarden en zo mijn nieuwe bestemming vinden.
Een lotgenote,.
(Uit een vingerafdruk, Manu Keirse)
Dat is inderdaad heel herkenbaar….. je geest laat maar een bepaalde portie van ‘narigheid’ toe en zorgt ervoor dat je de rest even vergeet. Zodra dat eerste deel dan verwerkt is laat je geest het volgende deel toe… en dat merk je in periodes van rust. Is niet leuk maar wel de normaalste zaak van de wereld.
Handig het schrijven he…. werkt heel goed
{knufff}
het duurt dan ook wellicht een tijd voordat dat “rouwproces” voorbij is.
Goed dat je nu kan genieten van een normaal leven, Wilma
Groetjes!
Herkenbaar Wilma. Ja, zulke verwerkingsperiodes komen in de rustige tijden als je het niet meer verwacht. Toch goed, dat klaart veel op.
Ik zie nu pas dat je terug bent naar je oude blog. Het stond niet echt duidelijk aangegeven. Maar goed, ik ben er nu.
Ik had hier een uur geleden gereageerd maar er staat niets. Dat is vervelend. Weblog is nog instabiel. Ik wacht nog wel even met reageren tot het wat beter gaat.
Ik ben al dagen aan het proberen mijn reactie hier doorheen te krijgen. Hopelijk lukt het nu wel. Aangrijpend stukje en een mooi gedicht. Het proces is niet prettig maar ook daar moet iedereen doorheen, juist in de de stille momenten. Het is niet anders. Maar jij bent dapper. Het gaat je lukken.
Ja, een mens heeft nu eenmaal mechanismen in zijn brein waarmee hij/zij al te groot onheil even plaatselijk verdoofd en dan opslaat. Helaas werkt die verdoving na een aantal jaren uit en krijgen mensen er toch mee van doen. Jeugdtrauma’s komen terug, vervelende dingen die je hebt meegemaakt in het verkeer, werk, medische circuit of wat ook. We dromen ons zelf terug in die tijd en proberen bepaalde zaken op zijn plek te krijgen. Kijk wat mensen met een oorlogstrauma vaak overkomt. IK hoop (en vertrouw) dat jij in staat bent om alles een eigen plaats te geven en dan gewoon door te leven zoals je dat nu al doet., Optimistisch, vrolijk en vol vertrouwen op sturing. Dat onderscheidt je toch wat van al die lui die slechts met zichzelf bezig zijn en voor anderen geen aandacht hebben.
Lieve Wilma,
Kijk niet om,
kijk vooruit.
Dan merk je dat het verleden vervaagt.
Het heden geeft je veel liefde en vertrouwen.
Wilma, durf er gewoon van te houden!
(je hebt m,n mailadres toch?)
Liefs, Geesje