Catergorie archieven: Gedachten

Nog even….

Geplaatst op by
2

In mijn hoofd is een stem die zingt, een stem die zing de hele dag de mooiste tonen. Wilde dat ik het vermogen bezat om de dingen die in mijn hoofd zitten te verwoorden naar buiten toe…Er klinken zoveel mooie dingen in mijn hoofd..Te mooi om voor mijzelf te houden. Helaas ben ik niet zo begenadigd als anderen om dit naar buiten toe te brengen. Het is soms net alsof er een ware nachtegaal zich ontpopt in mijn hoofd..net zoals een rups verandert in een prachtige vlinder..vol met de allermooiste kleuren van de regenboog. Zou het misschien te maken hebben met het naderende voorjaar? Geen idee…Wat ik wel weet is dat het zeer vrolijk maakt! En dat is op het moment zeer aangenaam. Juist in een tijd waarin we veel van ziekte en verdriet hebben gehoord.Juist dan luister ik zo graag naar die stem in mijn hoofd die zingt , en die de mooiste tonen voortbrengt.

 

Nog even…

Weten,dat er na de nacht

een morgen komt.

Geloven dat er uit

het dorre hout.

iets nieuws

kan bloeien.

 

Vertrouwen

dat er kiemen

van vrede

sluimeren

in de aarde.

 

Tot ze

gewekt worden

door het licht…..

 

Greet Brokerhof-van der Waa.

 

Muizenissen….

Geplaatst op by
1

Naarmate de dagen weer wat langer beginnen te worden, voelde het gelukkig ook weer wat beter… Wat was ze blij dat de allerdonkerste dagen er nu zo’n beetje op zaten. Voorheen had ze daar nooit echt last van gehad…Maar dit jaar was het anders…gewoon anders. Ze kon er ook geen woord voor bedenken. Het was meer een gevoel. Een gevoel wat je wat mismoedig kon maken, een beetje treurig. net zoals de treurwilgen bij het water die hun koppen zo naar beneden konden laten hangen…Niet helemaal optimaal tevreden met het leven, maar ook niet helemaal negatief. Een beetje het gevoel van het kan vriezen en het kan dooien. De afgelopen tijd ging er ook zoveel door haar hoofd…teveel gedachten streden om een voorrangspositie. Meerdere mensen deden een beroep op haar en sociaal gedreven als ze is wil ze niemand teleurstellen. Maakte gewoon wederom plaats voor iedereen in haar agenda, daarbij vaak vergetende tijd in te ruimen voor zichzelf….en juist dat had ze aan zichzelf beloofd…Tijd in te ruimen voor zichzelf…Om zo toch eindelijk eens die muizenissen eens op te kunnen ruimen….Want die zaten er nog steeds, die muizenissen….hoe doe je dat eigenlijk? Muizenissen opruimen? De ragebol erdoorheen halen?  is dat een goede oplossing…Want dat ze weg moesten dat wist ze nu wel…muizenissen maken immers nesten in je hoofd!  Ze stond op, trok haar jas aan en ging de deur uit. de hoogste tijd voor een flinke wandeling in de polder! Frisse lucht…dat had ze nu nodig…..dat maakt je hoofd ook ff leeg!!

Vingerafdruk

Geplaatst op by
7

Soms het ik het gevoel dat ik nu pas toe kom aan het verwerken van de dingen die de afgelopen jaren zijn gebeurd in mijn leven….Juist nu, nu alles tot rust is gekomen. Eindelijk gaat het “normaal” in mijn leven. Wat is eigenlijk “normaal” …? Ik merk het aan de dromen die ik heb… Ik probeer ze een plekje te geven…soms schrijf ik ze op, merk dat dat oplucht. hoe raar ze ook zijn ;-) Heb veel aan een boekje wat ik jaren terug heb gekocht,. het heet vingerafdruk van verdriet. Gaat over rouwverwerking….Want ook al is er dan niet echt iemand overleden, toch maak je een soort van rouwproces door….en in dit boekje staan dingen beschreven waar ik heel veel aan heb….

Een gedicht schrijf ik hier neer…

Als de golven van de zee.

Soms overvalt mij dat waarom.

Het valt als een strik om mij heen.

Ik kom er niet uit.

Het waarom verstikt me haast,

sluit me af.

Trekt me naar beneden,

maakt me razend.

Niemand

die het waarom kan geven.

Geen mens…

geen  God.

Elk daarom sluit me verder af.

 

In mijn waarom ben ik alleen.

Langzaam aan drijft de bui over.

Het waarom verliest zijn greep over mij.

een daarom is er niet gekomen,

maar wel  “hoe nu verder?

Wie ben ik nu:?

Hoe ga ik door?

Mijn waarom verandert

in een waartoe.

Stap voor stap.

Vind ik mijn weg verder met mijn verlies en met mijn kansen.

Niet berusting is mijn antwoord,

maar aanvaarding.:

een nieuwe weg aanvaarden en zo mijn nieuwe bestemming vinden.

Een lotgenote,.

(Uit een vingerafdruk, Manu Keirse)

 

 

Gevecht…

Geplaatst op by
Reageer

De afgelopen weken zijn in een roes voorbij gegaan….Ze waren meer in het ziekenhuis dan thuis. Wat was het zwaar!! Maar ze hadden maar één doel voor ogen. Dat er een Donor mocht komen voor hun kind. Dan zou alles goed komen. Dan zou het beter gaan…Dan waren er geen zorgen meer..Wat een ritjes hadden ze inmiddels afgelegd , ze waren niet meer op één hand te tellen…de auto reed bijna als vanzelf de weg…En ineens was daar het verlossende telefoontje! Yes er was een Donor! Nu zou het goed komen. Eindelijk. Even leek alles beter te gaan, er was licht, het ging beter met hem….er was weer hoop op een toekomst. Toen sloeg de hoop om in wanhoop, de koorts sloeg toe , zijn lichaam had al zoveel te verduren gehad…was zo verzwakt…en hij had zoveel geleden..hij had te lang moeten wachten op een Donor…Duizenden vragen schieten er dan door je hoofd…vragen waar je geen antwoord op krijgt…waarom? en moet dit nou…een gevecht wat niet te winnen lijkt..het duurt lang en word steeds zwaarder…uiteindelijk gaat het bergafwaarts en glijdt het leven weg uit hem….het aardse leven….hoe moeilijk ook…afscheid nemen is zo zwaar…zo jong nog….hij had nog een heel leven voor zich….Had hem zoveel meer gegund…Maar God had anders beslist..God is getrouw, Zijn plannen falen niet. Hij kiest de Zijne uit.Hij roept die allen…X

 

Gatenkaas

Geplaatst op by
2

Met een zachte klik viel de voordeur in het slot. Ze draaide zich nog maar eens om in de hoop de slaap weer te kunnen vatten. Weinig vertrouwen had ze erin. Ze lag eigenlijk al vanaf een uurtje of vier wakker. De gedachten maalde door haar hoofd, daar had ze de laatste tijd wel vaker last van. Terwijl de wind gierde om het huis probeerde ze de gedachtestorm in haar hoofd te ordenen. Wat was het toch een warboel zo af en toe. Hele stukken was ze kwijt en dat terwijl ze zo graag orde in haar hoofd wilde hebben. Nog maar weer eens opnieuw ging ze terug in de tijd…. De tijd die begon zo rond de periode dat haar wereld instortte. Wat was er eigenlijk allemaal gebeurd? Als ze zo naar haar eigen leven terug keek leek het wel een film, maar dan in de eerste instantie een hele nare film! Wat vervelend dat haar hoofd soms aanvoelde als een ware gatenkaas. Ze wist ook wel dat dat kwam door al die nare narcoses! Het werd nu tijd om er wat aan te gaan doen. Het enige wat kon helpen was haar gezegd was de dingen te gaan opschrijven, dan zouden al gaande weg de herinneringen weer naar boven komen….maar wilde ze dat ook? Wilde ze zich wel alles herinneren? Waarom was ze sommige dingen vergeten? Heeft niet alles een reden…?

Wat ben je stil, waar denk je aan….

Geplaatst op by
3

Met de ogen gericht naar het plafond lag ze voor zich uit te staren. Haar gedachten gingen terug…Waar was de tijd gebleven! Hoe vaak lag ze zo voor zich uit te staren, naar een blinde vlek in het plafond.Eigenlijk naar niets. Een punt nemende om je op te focussen zodat je jexc2xa0 gedachten heerlijk de vrije loop kunt laten gaan. Haar man vroeg dan weleens: “waar denk je aan?” Eigenlijk aan niets zei ze dan….Maar dat klopte natuurlijk niet helemaal. Aan niets denken, kan wel, maar ging in haar geval niet op. Er zaten nog veel te veel muizenissen in haar hoofdxc2xa0 van lang geleden die ze ooit nog eens een plekje wilde geven. Een denker was en is ze. Tijd om te denken zal ze altijd nodig hebben…..Meestal probeert ze dat overdag te doen, maar het komt er niet altijd van….De dagelijkse beslommeringen nemen haar al snel in beslag. Vaak komt ze ‘s nachts tot rust en dan komen de gedachten los…”Wat ben je stil, waar denk je aan….”