The shelter

Michael W. Smith – Friends are friends forever

nieptang — Fri, 11 May 2012 11:16:14 +0000

Dit nummer is zo mooi..een paar weken geleden was ik met mijn dochter op een concert van Michael W. Smith in Utrecht. Het was echt zo gaaf!! Hij zong o.a dit lied. Kippevel!! Om er samen bij te zijn en dan ook nog eens bijna vooraan te zitten was echt een lot uit de loterij…zou er zo weer naar toe willen!

Michael W. Smith – Friends are friends forever is a post from The shelter.

hartzaken…

nieptang — Thu, 10 May 2012 12:22:39 +0000

Een lang traject was het gevolg van wat mij in eerste instantie eigenlijk een appeltje/eitje leek…Ik lag daar in de voor mijn gevoel kelder van het ziekenhuis. Net terug van een zonvakantie met mijn 2 kinderen uit Spanje. We waren met de bus geweest en hadden het daar op zich goed naar onze zin gehad. Wel was ik daar zeer regelmatig naar de dokterspost geweest…Had een enorme pijn in mijn schouder en wist niet waar dart vandaan kwam. Volgens mijn ene huisarts was het een ontsteking en vlgs de andere was het stress…Maar goed…ik lag nu dus op de hartbewaking en bleek meer dan 10 liter vocht bij me te hebben.De day after was heftig en confronterend…Samen met een verpleegkundige heb ik het restant van de sigaretten die ik nog in mijn handtas had symbolisch één voor één doormidden gebroken en ben toen definitief gestopt met roken!!
Daar lag ik dan…ik voelde de dood daar ronddolen…en was bang!! Zo bang als ik nog nooit was geweest…Later realiseer je je dat pas goed… op het moment zelf ben je te druk met overleven. Je beseft amper wat je overkomt. Ik was te druk met ademhalen letterlijk!! het water stond me dan ook aan de lippen en ik moest me zelf bij elkaar zien te houden om niet te verdrinken in mijn ellende…mijn kinderen waren er ook nog…Geen vader thuis om ze op te vangen. Alle lieve mensen en familie niet te vergeten hoor….maat toch is het anders…Ik wilde gewoon zo snel mogelijk weer naar huis. Maar dat ging gewoon niet. Kon niet meer op mijn benen staan…Het heeft zeker 6 weken geduurd voor ik naar huis mocht..Wat een drama zo ineens…Ik wist niet wat me overkwam…en besefte nauwelijks wat ik had…die dreun kwam pas veel later….

hartzaken… is a post from The shelter.

Hartzaken..

nieptang — Fri, 04 May 2012 07:17:05 +0000

Op mijn Facebook heb ik een afbeelding van een groot roze hart geplaatst…
Waarom? tja..omdat ik “iets”met een hart heb! Wie eigenlijk niet? We hebben er allemaal één. De één wat groter dan de ander. En bij de ene doet hij het wat beter dan bij de ander. Maar we hopen allemaal dat hij het heel lang blijft doen! Ja toch? Over het hart is heel veel te doen en er wordt heel veel over gezongen en geschreven.
Hoe groot is jullie hart? Wie past er in…
Hoe gaat het met jullie hart…Wat gaat jullie allemaal aan het hart? Dat zijn zo van die dingen die mij momenteel zo bezig houden…
Het kan je zo overkomen dat je het aan je hart krijgt en dan wat…Ook ik stond er vroeger nooit zo bij stil dat dat kon gebeuren. Ziek zijn was iets wat anderen overkwam. Totdat ik op 36-jarige leeftijd ineens ziek werd en op de hartbewaking terecht kwam. Zomaar ineens terwijl ik dacht een ernstige schouderblessure te hebben! Daar lag ik dan op de HARTBEWAKING!! Je weet niet wat je overkomt…Dat is toch een afdeling voor oude mannen…die het al jaren aan hun hart hebben…? Niet een afdeling voor mij?? Maar ik lag daar wel. Zomaar ineens en ik werd daar geconfronteerd met het feit dat mijn hart zo goed als niks meer deed…mijn hart dat het altijd zo goed deed en openstond en klaar stond voor iedereen deed niks meer…wat nu? hoe moest dat verder? Ik wist het niet meer…Kroop diep weg in mezelf en verstopte me diep onder de dekens. niks voelen. Niet denken…

Hartzaken.. is a post from The shelter.

Over Knopen & Stilte….

nieptang — Tue, 24 Apr 2012 11:59:03 +0000

Het is een hele tijd stil geweest op mijn weblog! Ik kon de draad niet meer oppakken…Het zat muurvast in mijn hoofd. Voelde absoluut geen behoefte om mijn gedachtes te delen met wie dan ook. Vandaar dat er geen berichtjes verschenen van mij bij wie dan ook. Was wel erg druk op Facebook daar kan ik net iets meer mijn “ei”kwijt…
Nu dan toch maar even in de figuurlijke pen geklommen om toch maar weer eens één en ander te gaan delen. Er is de laatste tijd veel in mij omgegaan. Wil ik dat allemaal kwijt? Nee. Dat nu ook weer niet…
Soms zit je wat in de knoop en is tijd het belangrijkste om te nemen! Vroeger deed ik dat niet en daverde ik maar door en door…Als er iets is wat ik geleerd heb is het wel om afstand te nemen. De stilte tot mij te laten doordringen en zo proberen tot rust te komen bij God en mijzelf…Leren luisteren naar wat de Stilte je vertelt….
Soms vraag ik me weleens af hoe ik dat vroeger deed? Toen was ik daar zo anders mee bezig dan nu. Kan me daar over verwonderen. Enige tijd geleden maakte ik me daar zorgen over en zat ik er mee in de knoop..Kreeg het advies om het in de handen van God te leggen…Daar waar het hoort..Nu voelt het al beter aan en krijg er meer vrede mee. Misschien dat ik mezelf daar nog veel meer tijd voor moet geven?

Over Knopen & Stilte…. is a post from The shelter.

LENTE @ Het Vogelhok :D

nieptang — Fri, 16 Mar 2012 12:34:27 +0000

Inmiddels hebben we de nestkastjes weer in het vogelhok geplaatst…Hopelijk gaat het dit jaar beter dan vorig jaar. Toen liepen onze pogingen op jonge grasparkietjes uit op grote teleurstellingen van mijn kant…Het was echt een ware oorlog in het hok..We waren een paar keer een vogeltje verloren…en hadden een stelletje erbij gekocht. Dit ging helaas niet zonder enig gekibbel gepaard. Het pas gearriveerde stel werd niet zonder slag of stoot geduld in het hok…Het reeds aanwezige koppel duldde het nieuwe paar totaal niet! Er werd niet gevraagd naar paspoort o.i.d er brak een ware burgeroorlog uit…veertjes vlogen rond en bloed vloeide! Dit hadden we niet voorzien..Er werden eitjes genoeg gelegd, maar deze werden hardhandig verwijderd door de tegenpartij! Hoe sneu….! We hebben uiteindelijk de kastjes er maar uit gehaald en afgewacht of er iets van een wapenstilstand zou komen…dit lijkt er nu wel op. De nestkastjes hebben we nu zo opgehangen dat beide stelletjes een eigen plekje hebben.
Nu dus een nieuw jaar en nieuwe kansen.

LENTE @ Het Vogelhok :D is a post from The shelter.

Claudia de Breij – Mag ik dan bij jou….

nieptang — Wed, 14 Mar 2012 08:39:01 +0000

Claudia de Breij – Mag ik dan bij jou…. is a post from The shelter.

Zaterdagmorgen….

nieptang — Tue, 13 Mar 2012 10:42:22 +0000

Ze liep wat te drentelen…Haar man was het dorp even in gegaan. Het was nog zo heerlijk vroeg. Ze hadden de hele dag nog voor zichzelf. Wat een fijn vooruitzicht was dat toch. Maar ergens knaagde er “iets”in haar….Ze wist alleen niet wat…Kon er geen naam aan geven. Ze haalde haar schouders op en drukte het gevoel weg! Onzin! Niks van aantrekken, zij ook altijd met haar onderbuikgevoel….BAM! Daar ging de brievenbus! zo, die postbode was vroeg….Ze liep naar de gang en raapte de post op…Wat vreemd en zat een kaart bij die aan haar persoonlijk gericht was…De meeste post was tegenwoordig aan hun samen gericht…Ze nam het mee naar de kamer en opende de enveloppe…o, nee! Er zat een overlijdensbericht in…Ze keek naar de naam en stond verstomt….als aan de grond genageld….o, nee! Niet hij…dat kan niet waar zijn. Zo jong …..en zijn lieve vrouw en kindertjes..Ze wist even niet wat ze moest doen…Waarom was ze net nu alleen thuis? Dit bericht kwam heel hard aan…Het kwam zo dichtbij…Het confronteerde haar zo met haar eigen kwetsbaarheid….Gelukkig daar kwam haar man al aan en met een diepe zucht viel ze in zijn grote armen….

Zaterdagmorgen…. is a post from The shelter.

foto’s….

nieptang — Fri, 09 Mar 2012 07:18:42 +0000

Stilletjes zat ze op de grond…een hele grote berg met foto’s voor zich. Ze had ze al een hele tijd niet bekeken. Wat een herinneringen riepen deze foto’s allemaal wel niet op! Veel te veel om zo allemaal even te verwerken. Die ene tas kon ze deze dag wel bekijken. Dat waren de foto’s van haar eerdere baan, leuk waren die he? Met al die foto’s van de kinderen. Wat een lol heeft ze daar gehad en wat zou ze daar nog graag terug gaan. Werken daar was bijna elke dag één groot feest. Nooit was ze daar ook maar één dag met tegenzin naar haar werk gegaan. Maar helaas kon ze daar niet meer naar toe. Haar lichaam was daar niet meer toe in staat. Wat haar nu restte waren een schat aan kostbare herinneringen. Ze pakte het ene album ook en ze bekeek de foto”s van destijds. Och moet je dat haar eens zien… en die kopjes van die kinderen? Wat een schatjes waren het toch..Wat zou er van ze geworden zijn…Ze draaide zich om naar de andere tas met foto’s en wilde verder gaan…over haar wang druppelde een traan….

foto’s…. is a post from The shelter.

Nog even….

nieptang — Mon, 20 Feb 2012 12:50:04 +0000

In mijn hoofd is een stem die zingt, een stem die zing de hele dag de mooiste tonen. Wilde dat ik het vermogen bezat om de dingen die in mijn hoofd zitten te verwoorden naar buiten toe…Er klinken zoveel mooie dingen in mijn hoofd..Te mooi om voor mijzelf te houden. Helaas ben ik niet zo begenadigd als anderen om dit naar buiten toe te brengen. Het is soms net alsof er een ware nachtegaal zich ontpopt in mijn hoofd..net zoals een rups verandert in een prachtige vlinder..vol met de allermooiste kleuren van de regenboog. Zou het misschien te maken hebben met het naderende voorjaar? Geen idee…Wat ik wel weet is dat het zeer vrolijk maakt! En dat is op het moment zeer aangenaam. Juist in een tijd waarin we veel van ziekte en verdriet hebben gehoord.Juist dan luister ik zo graag naar die stem in mijn hoofd die zingt , en die de mooiste tonen voortbrengt.

Nog even…

Weten,dat er na de nacht

een morgen komt.

Geloven dat er uit

het dorre hout.

iets nieuws

kan bloeien.

Vertrouwen

dat er kiemen

van vrede

sluimeren

in de aarde.

Tot ze

gewekt worden

door het licht…..

Greet Brokerhof-van der Waa.

Nog even…. is a post from The shelter.

Muizenissen….

nieptang — Sun, 12 Feb 2012 15:55:07 +0000

Naarmate de dagen weer wat langer beginnen te worden, voelde het gelukkig ook weer wat beter… Wat was ze blij dat de allerdonkerste dagen er nu zo’n beetje op zaten. Voorheen had ze daar nooit echt last van gehad…Maar dit jaar was het anders…gewoon anders. Ze kon er ook geen woord voor bedenken. Het was meer een gevoel. Een gevoel wat je wat mismoedig kon maken, een beetje treurig. net zoals de treurwilgen bij het water die hun koppen zo naar beneden konden laten hangen…Niet helemaal optimaal tevreden met het leven, maar ook niet helemaal negatief. Een beetje het gevoel van het kan vriezen en het kan dooien. De afgelopen tijd ging er ook zoveel door haar hoofd…teveel gedachten streden om een voorrangspositie. Meerdere mensen deden een beroep op haar en sociaal gedreven als ze is wil ze niemand teleurstellen. Maakte gewoon wederom plaats voor iedereen in haar agenda, daarbij vaak vergetende tijd in te ruimen voor zichzelf….en juist dat had ze aan zichzelf beloofd…Tijd in te ruimen voor zichzelf…Om zo toch eindelijk eens die muizenissen eens op te kunnen ruimen….Want die zaten er nog steeds, die muizenissen….hoe doe je dat eigenlijk? Muizenissen opruimen? De ragebol erdoorheen halen? is dat een goede oplossing…Want dat ze weg moesten dat wist ze nu wel…muizenissen maken immers nesten in je hoofd! Ze stond op, trok haar jas aan en ging de deur uit. de hoogste tijd voor een flinke wandeling in de polder! Frisse lucht…dat had ze nu nodig…..dat maakt je hoofd ook ff leeg!!

Muizenissen…. is a post from The shelter.