De afgelopen weken zijn in een roes voorbij gegaan….Ze waren meer in het ziekenhuis dan thuis. Wat was het zwaar!! Maar ze hadden maar één doel voor ogen. Dat er een Donor mocht komen voor hun kind. Dan zou alles goed komen. Dan zou het beter gaan…Dan waren er geen zorgen meer..Wat een ritjes hadden ze inmiddels afgelegd , ze waren niet meer op één hand te tellen…de auto reed bijna als vanzelf de weg…En ineens was daar het verlossende telefoontje! Yes er was een Donor! Nu zou het goed komen. Eindelijk. Even leek alles beter te gaan, er was licht, het ging beter met hem….er was weer hoop op een toekomst. Toen sloeg de hoop om in wanhoop, de koorts sloeg toe , zijn lichaam had al zoveel te verduren gehad…was zo verzwakt…en hij had zoveel geleden..hij had te lang moeten wachten op een Donor…Duizenden vragen schieten er dan door je hoofd…vragen waar je geen antwoord op krijgt…waarom? en moet dit nou…een gevecht wat niet te winnen lijkt..het duurt lang en word steeds zwaarder…uiteindelijk gaat het bergafwaarts en glijdt het leven weg uit hem….het aardse leven….hoe moeilijk ook…afscheid nemen is zo zwaar…zo jong nog….hij had nog een heel leven voor zich….Had hem zoveel meer gegund…Maar God had anders beslist..God is getrouw, Zijn plannen falen niet. Hij kiest de Zijne uit.Hij roept die allen…X