Bij jou ben ik thuis mijn lief.
bij jou heb ik mijn ziel gevonden.
Dat staat zo mooi in een boekje dat Piet & ik laatst samen hebben gekocht…En zo is het toch ook? Als je werkelijk van elkaar houdt? Dan is het toch goed om bij elkaar te zijn…Dan voel je niet meer de behoefte om er ‘s avonds of in de weekends op uit te willen gaan…Ik vraag me dan ook oprecht af waar dat vandaan komt bij sommige andere mensen….die voortdurende behoefte om apart van elkaar weg te willen gaan…? Ligt dat nu werkelijk aan mij/ons? Zijn wij dan van die huismusjes aan het worden? Van die mensen die veel samen willen doen? Daar ook intens van genieten! Of hebben jullie dat ook….? Hoe het ook zij, ik voel me goed en thuis bij mijn lief….jij ook?
Mooi zoals je dit beschrijft. Jullie hebben genoeg aan elkaar en je gezin. Dan is het goed. Heel goed zelfs. Ik voel dat ook zo met Maria. Hoewel ik het ook fijn vind weer bij mijn zoon en in mijn eigen huis te zijn. Maar dat is iets anders. Ik heb ook niet de behoefte er nog een eigen uitgangspatroon op na te houden.
Maar… en dat is toch belangrijk: als anderen dat anders voelen, dan is dat misschien hun weg. We hoeven die niet te begrijpen. Maar we kunnen proberen te accepteren dat het niet voor iedereen gelijk is. Hoe dan ook: jullie gevoel staat dicht bij het mijne en ik gun jullie die rustige liefde van ganser harte. Het is iets om eindeloos dankbaar voor te zijn. Je hebt gekregen wat je verdiende, Wilma. Geniet er van….. heel lang en heel intens.