Gisteren was ik samen met Piet thuis. Na de geweldige drukte van eerste kerstdag ( die overigens supergezellig was!) vonden wij dat helemaal geen probleem. We hadden ons voorgenomen om niets te plannen en de dag nemen zoals hij komen zou. We hebben heerlijk uitgeslapen, dat was ook wel nodig. Eerste kerstdag had nogal wat energie van me gevraagd. Enig bijtanken kon geen kwaad.Na een heerlijke Brunch trokken we laarzen aan en vertrokken we samen naar buiten voor een lekker wandeling. Aangezien we de inwendige mens rijkelijk voorzien hadden mag er wel wat aan de conditie gedaan worden om menig calorietje te laten verdwijnen…Nu denk ik zelf dat daar wel wat meer voor nodig is dat het wandelingetje van gisteren, maar goed de motivatie en de wil zijn in ieder geval aanwezig.

‘s avonds besloten we om het advies van mijn moeder op te volgen en naar de film Storm te gaan kijken! Een zeer wijs advies want wat was het een mooie film! Een hele tijd geleden dat ik zo geboeid naar een Nederlandse film heb zitten kijken! Een echte aanrader.

Beter dan dat de Storm in je hoofd te keer gaat…. Daar wil ik ook nog weleens last van hebben..Daar kom ik in een ander logje nog een keer op terug…

X

Ze lag stil in bed, het was nog aardedonker! Iedereen was al weg. Wat hoorde ze daar voor gekraak op de trap? Het kon haar zoon niet zijn, die had ze even tevoren nog horen weggaan. Als hij naar werk gaat horen de meeste mensen dat trouwens wel, allereerst staat zijn wekker een giga tijd op de alombekende snoezestand en daarna gaat alles op een niet al te zacht volume…Dus nee, zijn vertrek ontgaat je niet zo gauw. Manlief was al enige tijd daarvoor richting zijn werk vertrokken, dus ook hij kon het niet zijn. Toch wist ze zeker dat ze wat gehoord had. Maar om nu haar warme bedje uit te komen en eens dapper te gaan kijken, nee dat trok haar nu niet bepaald.Je wist het tegenwoordig maar nooit…En wie weet had ze het zich ook maar verbeeld! Ze trok het dekbed nog maar eens goed om zich heen, draaide zich om en wilde nog proberen wat te gaan slapen, toen ze weer wat hoorde….Ze zat meteen rechtop in bed! Nee…ze had het zich niet verbeeld….daar was het weer en nu veel dichterbij…haar hand zocht naar haar mobiel die op het nachtkastje moest liggen…en net toen ze die gevonden had….hoorde ze….: ” mauw”

Elke morgen kleed ze zich vol verwachting aan en gaat naar beneden. Wie weet is vandaag de dag! Je weet het immers maar nooit… Verwachtingsvol zit ze voor het raam de blik naar buiten gericht. Haar ogen turen de straat af. het zijn helblauwe ogen. Als je in haar ogen zou kunnen kijken zou je er niet veel in kunnen lezen nu. De blik is dof, uitgeblust moe zelfs van alles wat er op haar pad kwam. Het waren zware tijden die haar levenspad hebben gekruist en nu? Wie zal het zeggen….Daarom is haar blik naar buiten gericht ze wacht en hoopt…Want wie weet komt het vandaag…

Kan het bijna niet geloven, maar mijn weblog is er weer!
Even een piepklein logje om te testen…
Wat een wonder!!
back on-line! YES!!!